Peggy van den Oudenaller  Beeldend kunstenaar

“When lightness becomes gravity” 

2010
Peggy van den Oudenaller en Ricardo Sibelo

Er zijn in de verschillende disciplines binnen de kunst, enkele die een natuurlijke relatie hebben met elkaar. Zoals de dichtkunst en muziek bijna in elkaar overvloeien, architectuur en beeldhouwkunst uitgaan van dezelfde parameters, zo is het niet eenvoudig de beeldende kunst en de dans met elkaar in verband te brengen. Het statische van de beeldende kunst en de vluchtigheid van de dans is moeilijk met elkaar te combineren. Toch wilden de kunstenaars in deze installatie/video in deze vorm samenwerken, juist om uit deze tegenstelling een maximum aan spanning en zeggingskracht te genereren.

Terugkerend element in het werk van Peggy is de organisatie van de natuur binnen de cultuur. Ook nu ontwikkelde ze een vloerkleed, dat wil zeggen een ontwerp van een kunstwerk dat eigenlijk natuur zou moeten zijn, iets wat zou moeten groeien binnen de eigen wetten maar wat is vastgelegd in een structuur. Iets wat lijkt op een aangelegde tuin, maar wat nog meer overeenkomt met een kassengebied. De omgekeerde plastic bekertjes en stukjes groente zijn zo gerangschikt dat een patroon ontstaat van een gecultiveerde tuin. Vormbindend principe zijn de grote schalen die zijn vastgelijmd op de ondervloer. Het zijn de steppingstones waar Ricardo, de danser, zijn voeten op kan zetten. In het eerste deel begint hij aarzelend met de voeten, alsof hij de bewegingen nog ontdekken moet. Steeds is de choreografie elegant. Dit jonge bewegen wordt zelfs geaccentueerd door de snelle hartslag van een nog ongeboren kind.
Dan slaat de sfeer om en horen we een hartslag van een volwassene. Ricardo danst eerst nog  op de vastgelijmde schalen maar hij produceert door zijn tapdansen een eigen ritme tegen de zogenaamde natuur. Het wordt steeds wilder en in een improvisatie vertrapt hij ook de bekertjes. Tegen het einde laat hij zelfs buiten het bewegen om zijn eigen emoties de vrije loop.

Wat doen we met het beeld dat overblijft? Wat we missen is het gebrek aan organisatie waar we eerst van uitgingen. Vertrapte schoonheid dwingt ons om opnieuw na te denken en positie te bepalen. Je kan het interpreteren als veerkracht van de mens of de natuur of de cultuur, die steeds verder gaan en voortbouwen op de fundamenten van de vorige tijd.

001.jpg 005.jpg 010.jpg 015.jpg 020.jpg 025.jpg 030.jpg 050.jpg

“Chambre mirifique”

2009

In al mijn werk laat ik mij inspireren door de natuur. Vooral het cultiveren ervan houd mij bezig. Ik laat dit zien door onderwerpen uit hun context te halen en ze in een nieuwe werkelijkheid te plaatsen. Bij de schilderijen bijvoorbeeld wordt de natuur zodanig uitvergroot dat de intensiteit van kleur en vorm overheerst waardoor het afwijkt van het realistische beeld en er een geheel eigen wereld ontstaat.

Uitgangspunt voor mijn installatie is de verwondering over de hedendaagse tuincultuur. De toch al gecultiveerde natuur maakt plaats voor designkeukens, fotoprints en trendy meubelen. Ik laat mij inspireren om van al die illusies een ander vergelijkbare illusie te maken. Door deze omkering is een schijnbare werkelijkheid ontstaan. Met organische materialen lijkt het onmogelijke mogelijk te worden. De objecten verleiden je na te denken over functie en inhoud. Door het vreemde gebruik van de materialen verliezen ze hun natuurlijke verschijning. Hierdoor doorbreekt zij voor een moment een vooropgestelde manier van kijken.

Met mijn werk probeer ik de positie van de mens, in een door henzelf geschapen werkelijkheid te onderzoeken en het verlangen naar de natuur uit te vergroten.

005.jpg 010.jpg 015.jpg 035.jpg 040.jpg 045.jpg

020.jpg 025.jpg 030.jpg